Vapir

Historia Vapir zaczyna się w 1997 roku od firmy Advanced Inhalation Revolutions (w skrócie AIR-2) i jednego z pierwszych cyfrowo sterowanych waporyzerów na rynku, chronionego amerykańskim patentem na waporyzację bez spalania. W 2006 roku działalność sformalizowano jako Vapir, Inc. z siedzibą w San Jose w Kalifornii, a katalog rósł szybko: stacjonarny Vapormatic Deluxe reklamowano wprost jako tańszego rywala Volcano, Vapir One napełniał balony za ułamek jego ceny, a wydany w 2008 roku NO2 był jednym z pierwszych naprawdę przenośnych waporyzerów z precyzyjną, cyfrową regulacją temperatury. Później doszły stacjonarny Rise (2013) i poprawiony Rise 2.0 (2014) z adapterem pozwalającym korzystać z urządzenia nawet czterem osobom naraz, a w 2015 roku kompaktowa Prima — najlepiej oceniany model firmy, chwalony za wymienny akumulator i łatwą w czyszczeniu stalową drogę oparu.

Koniec był znacznie mniej efektowny niż początek. W latach 2014–2018 Vapir funkcjonował jako spółka giełdowa Vapir Enterprises, po czym wrócił w ręce założyciela i praktycznie przestał wypuszczać nowości — ostatnimi produktami były pen do koncentratów i prosta bateria do wkładów 510, symbolicznie nazwana Air2. Sklep internetowy zamarł około 2021 roku, ostatnia kopia vapir.com w archiwum internetu pochodzi z połowy 2024 roku, a dziś domeny firmy w ogóle nie odpowiadają, więc serwis gwarancyjny trzeba uznać za martwy. Urządzenia — w tym Rise 2.0, którego w Europie sprzedawała m.in. Canatura — można dziś upolować już właściwie tylko z drugiej ręki. Dla osób waporyzujących medyczną marihuanę czy susz CBD Vapir to dziś raczej ciekawostka historyczna niż realny wybór, choć wiele jego rozwiązań wyraźnie wyprzedziło swoje czasy.

Pomniejsze urządzenia marki — desktopowy Vapir One i Vapormatic Deluxe (rywal Volcano z lat 2006-2009), przenośne Oxygen i Oxygen Mini, klasyczny AIR-2 z 1997 roku, a także późne koncentratowe Vapir Pen i baterie Air2 — opisujemy tylko tutaj: to sprzęt muzealny bez sensownej bazy recenzji i bez szans na zakup.