RIFT

Konstrukcyjnie RIFT stawiał na modułowość: sercem była wyjmowana grzałka (produkowana w USA) z komorą tri-bowl podzieloną na trzy przegrody, do których wciskało się kawałki nierozdrobnionego suszu albo — na dołączonych trzech padach ze stali nierdzewnej — koncentraty. Można było mieszać materiały i odparowywać kilka rodzajów naraz, co było pomysłem nietuzinkowym, ale w praktyce napełnianie i opróżnianie trzech małych komór okazywało się drobiazgowe i brudzące, a silikonowe uszczelki chętnie zbierały ABV. Obudowa o wymiarach 115 × 38 × 23 mm i masie 235 g mieściła się w kieszeni, choć RIFT był odczuwalnie większy i cięższy od zwykłego pena — rozmiarem przypominał nieco większego Paxa 3. Ustawienia obsługiwało się przyciskami +/- i niewielkim ekranem LED pokazującym trzy tryby (osobne dla suszu i koncentratów oraz turbo), a firmware dawało się aktualizować przez micro-USB.

W użyciu RIFT łączył kondukcję z konwekcją, zgodnie z opisem modułowej grzałki producenta — tryb turbo szybko wytwarzał gęstą parę na żądanie, a tryb sesyjny wystarczał na kilka nabić. Moc 80 W i wszechstronność były zaletami, lecz urządzenie miało dwie istotne bolączki: obudowa robiła się bardzo gorąca po serii nabić turbo (mierzono ok. 65°C w okolicach pokrywy i portu USB), a przede wszystkim ekranik LED bywał słabo przyklejony i potrafił odpadać. Do tego dochodziły skargi na posmak tworzywa w torze pary oraz brak realnej kontroli temperatury w trybie na żądanie. W efekcie RIFT nie trafił ani na listy najlepszych waporyzerów do suszu, ani do koncentratów — pozostał ciekawym, ale niszowym eksperymentem, który Vivant ostatecznie wycofał z oferty, utrzymując w sprzedaży głównie zamienną grzałkę tri-bowl.